Anne, sen de benim gibi gurbette büyüdün.
Sesin sesimde hala; ve dudağımda sütün...
Ellerin yumuşaktı, şimdi düşte gördüğüm;
Kilim dokuyan eller, şimdilerde kördüğüm...
'Yarın büyüyeceksin' diye bir ses kalbimde...
'Çocukların olacak! ' dünden heves kalbimde...
Anne, benden ayrılma; ben ölsem de ayrılmam!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




mutlu
ayrılıklarda sevdaya dahil
çünkü ayrılanlar halen sevgili...
tebrikler
Gönül dostum Süleyman Hasan MUTLU, şiirini okudum. Ölenle ölünmediğini bilmen gerek. Mühüm olan duanı unutma. Gönlüne sağlık.
Selamlar.
İsmailoğlu Mustafa YILMAZ
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta