Anneme Şiiri - Okan Korkmaz

Gecelerde,
Sessiz karanlıkta yaşamaya alışığım.
Yüreğin o kadar aydınlık ki.

Okyanus ortasında,
Denizler dibinde yaşamaya alışığım.
Gözlerin o kadar derin ki.

Sonsuzlukta,
Hayatın boşluğunda yaşamaya alışığım.
Sevgin o kadar dolu ki.

Yanlızlık arkadaşımdır;
Kimsesizliğe alışığım.
Annem olman o kadar kalabalık ki.

Bileyli bıçaklardan,
Kör kurşunlardan hiç korkmam.
Bakışların,o kadar keskin ki.

Ölüm bana vuslat gelir,
Mezarlar, en beyaz yatak.
Duaların,o kadar kabul ki.
(11.05.2003-Ev-Anneler günü- 06.40)