Hep diyorum,yazıyorum ya...annemi özlüyorum...
Çok özledim diye...Nasıl özlenmez,
Her anışımda,nasıl içim sızlamaz,yanmaz.
Kocaman bir kor,göğüs kafesimde,yanar durur hiç sönmez..
Mümkün mü kanından,canından,hayat veren anneyi sevmemek
Hiç bir şey istemeden,karşılık beklemeden
Kollarını,yüreğini açıp,sevgisini veren
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta