Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Gönül sarayımdan bir yıldız kaydı
Buralar hiç sensiz olmuyor annem!
Yüreğim baharı kara kış saydı
Gönlümde bu yerin dolmuyor annem!
ah anneler, ah anneler..onların yerini hangi varlık doldurabilir ki.. insan kaç yaşında olursa olsun anne şefkatini ve sıcaklığını özlüyor.(Bu içten dizeleri okumasaydım, dünya telaşından vakit bulup da anneme bir telefen açmak belki de aklıma gelmeyecekti bugün).Çok duygulandım okurken, annenize rahmet diliyorum ve kaliminiz can-ı gönülden kutluyorum Levent Bey, saygılar.
*** A N N E ***
Fersiz gözlerinde bir katre ışık,
Belki bir umudu müjdeler anne.
Gel gör ki dünyada her şey karışık,
Güneşe kapalı perdeler anne.
Yolların sonuna erdi kafile,
Peşinden yürüdük koştuk nafile.
Gün süzüldü çoktan indi sahile,
Kuytuları bastı gölgeler anne.
Sanma ki cihanda ünümüz vardır,
Nice hoş yaşanmış günümüz vardır.
Anılarda kalan dünümüz vardır,
Ah, şimdi nerdeler nerdeler anne?
(Taşova, 11.05.2008)
Ali Rıza Atasoy
Yeşilırmak Şiir Vadisi Grubu
Bak çaresiz kaldık sensiz olunca
Gönüllerde hüzün adım boyunca
Kimlere ne desem seni sorunca
Söylemeye dilim varmıyor annem!
Kimseler yaramı sarmıyor annem..!
annenizin mekanı cennet olsun tabiki her hayat bir noktada sonlanıyor,bu insanın canından bir parçası oldumu yani annesi insan hangi yaşta olursa olsun öksüz kalıyor,annenize atf etiğiniz şiir gerçekten güzel saygılarımla
Sevgili Levent Bey Kardeşim, annenize Allah'tan rahmet, size de sabır niyaz ederim.
İnna lillahi ve inna ileyhi raciun. (Allahtan geldik ve yine O'na döneceğiz.)
Annenizin mekanı Cennet olsun inşallah...
Allah'a emanet olun...
Ali Oskan
Başınız sağolsun Levent Bey..Allah sabır versin...
Saygı ve sevgilerimle...
Başınız sağ olsun,kolay değil anneyi yitirmek.anne sevgisinin yerini hiçbir sevgi alamaz
şiiriniz beni de duygulandırdı.Allah sizlere sabır versin
sevgi ve saygılar
Zahide Handan ERENGİL
ALLAH RAHMET EYLESİN.
MEKÂNI CENNET OLSUN.
BAŞIN SAĞOLSUN AĞAM.
SELAM VE DUA İLE.
Üşüdüm Anne
FAKİR FUKARA ANASI SAFİNAZ OĞUZTÜRK'E
Sen gittin gideli ruhum donuyor
Sensiz gecelerde üşüdüm anne
Düşüme hayalin gelip konuyor
Sensiz gecelerde üşüdüm anne
Bilirsin bu oğlun deli yatardı
Battaniye yorgan üstten atardı
Haziran ayında titreme sardı
Sensiz gecelerde üşüdüm anne
Yerini tutamaz senin elinin
Dünyalar iyisi tatlı gelinin
Cismini örtse de ah bu delinin
Sensiz gecelerde üşüdüm anne
Gerçekten geldi mi emr-i ilahi
Bizi bırakarak gittin mi sahi
Yemen çöllerinde yaşasam dahi
Sensiz gecelerde üşüdüm anne
Gittiğin kış ayı sanki de bıldır
Öksüz bıraktığın bu garip kuldur
Zaman geçip gitti tam otuz yıldır
Sensiz gecelerde üşüdüm anne
Yüreğimin koru bilirdim seni
Sensizlik buzları kaplıyor teni
Bilmiyorum sahi nedir nedeni
Sensiz gecelerde üşüdüm anne
Benim dünyamdınız bir babam bir sen
Ne olur onunla rüyama girsen
Topraktan kalkarak halimi görsen
Sensiz gecelerde üşüdüm anne
HİDDETÎ kendime kızar eserim
Sen gittin gideli bana küserim
Ağustos ayında buza keserim
Sensiz gecelerde üşüdüm anne
Fikret Oğuztürk
Acınızı paylaşıyor; annenize Allah c.c.dan rahmet, size dayanma gücü diliyorum........mekânı Cennet olsun........Saniye Sarsılmaz
Umudum ardindan yetmeye kosar
Sen yogiken benim tebdilim sasar
kanimda canimda varligin yasar
Gonul senden ayri kalmiyor anam...
icimden geldi be agam... Taskent'ten selamlar
Galiba bu bir tevafuk...
Gurbette olmamız hasebi ile hüzün lenip evvelki akşam anneme bir şiir yazmıştım..adınada ANNE'M koymuştum...hatta biraz yarım kaldı düzenlemesi....sizin şiirinizi de görünce daha da bir hüzünlendi....
Gerçekten anneler,dünyadaki en değerli varlıklar.
ANNENİZE ALLAH(C.C)tan RAHMET,SİZLERE DE SABIR VE METANET DİLİYORUM.
MEKANI CENNET OLSUN,RABBİMİN RAHMETİ VE MERHAMETİ BOL OLSUN.
Saygılarımla.
dost dizeler yürek burksada enfes olmuş annelere ne yzaılsa azdır, mekanı cennet olsun
Bu şiir ile ilgili 10 tane yorum bulunmakta