Annem Şiiri - Cüneyt Güzeliş

Geldim yanı başına;
Tut elimden;
At beni kar kumsallara.

Kınalı kekliğinim;
Al kucağına;
Kokun dolsun bulutlarıma.

Dutlar serilmez karlı damlara;
Munzur geçit verir ancak asmalara;
Çağıldayan rüzgar bekler bizi karşılamaya.

Dört kardeş çıtır sobanın yanında;
Yazılar kargacık, resimler renkli, camlar ak kara;
Mumun ışığı süzülür erkenden uykulara.

Fazlasını yaz dersin, okuduklarından;
Her yanın mavi, sarı, yeşil arkadaş;
Papatyadan kırlar çocuk olsun.

Annem, açtım kollarımı en sonuna;
Hep birlikte olmaya;
Denize ve birbirimize hiç doymamaya.