Annem Şiiri - Yasemin Üzüm

Seni kaybettim
Seni kaybettiğim o ana kadar olan yaşamımı kaybettim

Orda o anda sende kilitli kaldım
Yıllarca anahtarı aradım ben kendimi bulabilmek için
Mahallemi değiştim herzaman gittiğim hastaneyi
Herzaman yürüdüğüm yolları tüm mevkileri
Sen kovaladın sanki ben hep kaçtım
Rüyalarımda bile senden kaçtım sana dönmemek için
Ordaydın ben neredeysem sen orda benimleydin
Bazen nir şarkıda bazen sokakta bu şehirde
Gözlerimdeydin pişmanlıklarımda
Sevincimde her anımda sanki hep benimleydin
Biliyormusun anne ben senden sonra tekrar çocuk oldum
Adım atamayan bir bebek gibi yemeğini Yiğemeyen bir çocuk gibi kanadı kırık bir kuş gibi
Kışın yağamayan kar yazın açmayan güneş gibi
Rüzgarda huzur bulurdum Eylülü'de çok severdim bilirsin ne nisanın yağmuru nede Eylül'ün rüzgarı mutlu etmedi beni mevsimlere küstüm sanki bekledim gelirsin diye her ay ve her mevsim belkide yıllar boyu ölümün soğuk yüzü nü tanıdım seninle gelemedin korkuyorum anne birgün bende gidersem senin gibi korkuyorum çocuklarımın kanatlarımı kırmaktan onları beklemekten en çokta
Onları hayal kırıklığına uğratmaktan korkmaktan korkuyorum artık