Annem...
Kederli ve üzüntülü gözlerle bakarak, o bakışlarla büyüttü bizi, hayat öyle yormuştu ki artık mecali kalmamıştı. Yılmadı hayat oldu her birimize kendi kederini sineye çekerek. Bize her bakışı yüreğimizi okşayıp ısıtan güneş gibi... O gözlerin parlaması bizim güneşimiz oldu o güneşin yansıması ile o hep yeniden doğdu O kadın çocuk, biz ise büyüten ana, sıra bizdeydi... İyi ki varsın ANNEM…(Allah cc. Başımızdan eksik etmesin)
Ölümüm senden olur
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...
Devamını Oku
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta