Annem...
Kederli ve üzüntülü gözlerle bakarak, o bakışlarla büyüttü bizi, hayat öyle yormuştu ki artık mecali kalmamıştı. Yılmadı hayat oldu her birimize kendi kederini sineye çekerek. Bize her bakışı yüreğimizi okşayıp ısıtan güneş gibi... O gözlerin parlaması bizim güneşimiz oldu o güneşin yansıması ile o hep yeniden doğdu O kadın çocuk, biz ise büyüten ana, sıra bizdeydi... İyi ki varsın ANNEM…(Allah cc. Başımızdan eksik etmesin)
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta