Yalızlık bile yetişemiyor bazen kimsesizliğime
Öyle kimseszim ki hayat bile kıskanır
Ama o benim gibi kimsesiz olamaz
Ay olmadan, güneş doğmadan
Rüzgarı esmeden, ağaçlarının dallar kükremeden
Kuşları uçamadan ölürlerken kimsesiz olamaz hayat
Sahip çıkması gerektiğini ona ihtiyacı olanları görürken
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




duyarlı yüreğine sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta