Anneciğim Şiiri - Rabia Şimşek

Gözümü açtım seni gördüm
Başımı sıcacık kucağına gömdüm
Kokunu aldığımda güldüm
Çünkü melektin anneciğim.

Herkesten çok düşündün beni
Küçüklüğümde az uğraşmadın hani
Evimiz olmuştu hastane köşeleri
Benim sabırlı anneciğim.

Sevgin olmasaydı nasıl büyürdüm
Ellerin olmasaydı nasıl yürürdüm
Zayıftım, çelimsizdim, küçücüktüm
Beni sen büyüttün anneciğim.

Her şeyi en çok sen bilirsin
Beni de en çok sen seversin
Kalbimde en büyük yeri olan sensin
Canımın içi anneciğim.

Kıyamazsın hiç bana
Dayanamazsın ağlamama
Sevgin en büyük güç bana
Ciğerimin köşesi anneciğim.

Sarıldığında dünyalar benim olur
Bütün dertlerim bir anda son bulur
Senden başka her şey unutulur
Bir tek seni unutamam anneciğim.

Nedendir bilmem kavgalarımız
Bir küsüp bir barışmalarımız
Ama sonunda hep sarılırız
Çünkü küs kalamayız anneciğim.

Annen olmam bak dersin her zaman
Ne yaparım ben sen olmadığın zaman
Seninle gülmek isterim her an
Hayatım sensin anneciğim.

Kızdığında etmediğin hakaret kalmaz
Ama senin övgünden daha güzeli olamaz
Kalbimdeki yerini kimse alamaz
Her şeyim sensin anneciğim.

Beni doğurduğuna bazen pişmansın
Bazense ‘iyi ki doğurmuşum seni’dir tek lafın
Ama doğduysam, sana layık olmalıyım
İyi ki senin kızınım anneciğim.