O eli özlüyorum;
Hani o tutarken cansız, öperken değil…
Ben, kendine ekstra acılar yaratan insan…
Depremlerin çağrışımında durgun…
Ve gece suyuna kaldırmayı bahsettiğin çiçeklerin kadar suskunum şimdi.
Ve uğruna onlarca isim verdiğim yıldızın vuruntusu oldu ağlamam.
Ben kendini bulunduğuna adayan insan…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Tek kelime MUHTEŞEM...
Anlam ve anlatımı süper bir çalışma, tam puanımla sizi tüm kalbimle kutluyorum.
Saygılarımla.- Berkay Kur.
10 PUAN VERİYOR, KUTLUYORUM.ŞİİR MÜKEMMEL.
HÜZÜN
Kaleminize ve yüreğinize sağlık.Sevgiler.
siiri okudum...düsündüm! aslinda bu bir siir degil bu bir dram bir baska hikaye özlemler irmak irmak akmakta...kundaktaki bir bebegin yaninda olmayan Anne,yi aramasi gibi,Anne,nin bebegini var sanip sarma arzusu gibi...kutlarim sevgili kardesim...güzel siir
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta