Bu gün günlerden Cuma
İş yok güç yok
Sığınmışım bir kahvehanenin ücra köşesine
Dışarıda zemheri ayazı
Kar tanecikleri uçuşuyor yüreğimde
Çaycı görecek diye ödüm kopuyor.
Utancımdan al al olmuş yanaklarım
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta