Anne!
Güvendiklerim de bıraktılar beni yarı yolda,
Tarifsiz sancılar otağın kurdu sol yanımda.
Rengârenk bülbüller şakımıyor artık,
Muhammedi güller de yeşermiyor gönül saksımda.
Anne;!
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta