Anne,
senin ellerinle dokunduğun sevgiyle büyüdüm.
Kalbime iyiliği, merhameti sen işledin.
Ama sevdiklerim, içimdeki çiçekleri yoldular.
Şimdi, senin öğrettiğin sevgiyle,
yeniden filizleniyorum.
Kırıldım, ama kaybolmadım.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta