Kaç mevsim yokluğunda üşüdü ellerim saymadım anne...
kaç kere çaldılar çocukluğumu. Hiç bilmiyorum.
kaç kere sırtladım dünyanın yükünü. gençliğimin omuzlarına.. hiç saymadım bilmiyorum
kaç kere sevildim hiç bilmiyorum ama.
kimse senin gibi sevmedi anne..
kaç kere düştümde.. soğuk taşlara kimse. sen gibi sarılıp kaldırmadı anne.. . ah annem.ah beni kaç kere vurdularda bir tek senin yokluğunla öldüm anne
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




0Oldukça duygusal bir şiir. Son dizesindeki bağlantıyı çok kuramadım ama beni etkiledi. şiirin kadehinde şenlenin...
Gerçek ölüm yaşarken ölmektir ne yaşarsın nede gerçekten ölürsün
Şiir güzeldi tebrikler
ANNE şiiriniz
harika olmuş
kutlarım sizi
Annelerimiz başımızın tacıdır
dilinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta