Kaç mevsim yokluğunda üşüdü ellerim saymadım anne...
kaç kere çaldılar çocukluğumu. Hiç bilmiyorum.
kaç kere sırtladım dünyanın yükünü. gençliğimin omuzlarına.. hiç saymadım bilmiyorum
kaç kere sevildim hiç bilmiyorum ama.
kimse senin gibi sevmedi anne..
kaç kere düştümde.. soğuk taşlara kimse. sen gibi sarılıp kaldırmadı anne.. . ah annem.ah beni kaç kere vurdularda bir tek senin yokluğunla öldüm anne
aşkımız bir gün uçup giderse aramızdan sevgilim
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken
Devamını Oku
sırt çantalı bir duman gibibir melekle çarpışan kelebeğin kanadından dökülen toz
bir çağlayanda sürüklenen bir dal parçası gibi
istemediğimiz yerlere giderse aşkımız sevgilim yalnızca kanatlarına güven
kendi yarattığımız boşluğun ucunda sıkı sıkı tuttuğumuz bir kapı koludur yaşam
ve aşk, en derin kuyumuza düşen keman yürüdüğümüz yollar daralırken




0Oldukça duygusal bir şiir. Son dizesindeki bağlantıyı çok kuramadım ama beni etkiledi. şiirin kadehinde şenlenin...
Gerçek ölüm yaşarken ölmektir ne yaşarsın nede gerçekten ölürsün
Şiir güzeldi tebrikler
ANNE şiiriniz
harika olmuş
kutlarım sizi
Annelerimiz başımızın tacıdır
dilinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta