Ne zaman bir yalnızlık çöküverse yâdıma
Hatıraların koşar gizlice imdadıma
Sanadır ilk yürüyüş, ilk kelimem sen olur
Sensiz kurulan cümle manadan yoksun olur
Evladım deyişinde âb-ı hayât dokusu
Şefkatin kundağımdır, nefesin gül kokusu
Zemheri ayazında yaz gibidir kucağın
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta