Biliyor musun anne; artık her şey çok garip!
Bir başka nefes alıyor insanlar
Meydanlara Napolyonlar Hakim! ....
Papağanlar ezberlerken kelimeleri
İnsanlar unutmakta anne...
Niye esmiyor artık sabah rüzgarı?
Senin yumuşak ellerin gibi okşamıyor saçımı?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



