Saçları kumraldı,upuzundu,lüle lüle idi.
Yüreği kan ağlasa da,hiç kimselere belli etmez,
Yeşil gözleri ışıl ışıl parlar ve yüzü daima gülerdi.
Gülerdi ama,niçin güldüğünü kimse bilmezdi.
Bir umutsuzluğun çıkmazında kıvranıyordu,Annali.
Bir bar kadınıydı o,çok içerdi.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




candan kutlarımmmmmm
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta