Kuru bir sessizlik içinde başlar akşamlar
karanlıklara düşer geceler kimse görmez
bir bir çıkar yıldızların foyası usulca yapışır üstüme
sarılırım anıların çoban aldatan kuşlarına
zincirlenmiş hüzünlerim isyanlara karışır
dilim yine ağzımda hükümsüz bir mahpus
gözlerim hala imkânsız hayallere esir
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta