Anlatırsam ölürüz Şiiri - Ulvi Çakmak

Bir hikâyem var.
Anlatırsam ölürüz.

Bilmiyorum nereden başlasam…

Karanlık dehlizlerimde sakladıklarımdan mı,
yoksa gizli mabedime ay ışığını yansıtıp
saklı cennetimi ateşe verenlerden mi?

Meraklı bir çocuk gibi avucumuza aldığımız,
belki yolumuzu aydınlatır sandığımız
ateş böceklerinden mi söz etsem…
Şu canımızı yakan ateş böceklerinden.

Bilmiyorum.

Anlatırsam ölürüz diye korkuyorum.

Dedim ya, bir hikâyem var.
Ama anlatmazsam da yaşamamış oluruz.

Sonsuzluğa uzanan hayali bir melek misali,
gökyüzüne çekilen ruhumun
ızdırap içindeki haykırışları mı desem bu hayale?

Bir resmini yapmak istesem
kalem çizmeye utanır diyorum;
kâğıt ızdırabını çeker.
Zaman susar,
su donar kor ateşlerin içinde.

Acıların Samandağ biberi gibi yaktığı içimi
ne denizler dağlar
ne de durmak bilmez yağmurlar.

Etrafımızda semazen gibi dönen
yalın insanlardan bahsetsem
biliyorum, ölürüz.

Çöldeki çiğ taneleri kadar yalnızız.
Güneşin doğduğunu anlatsam, ölürüz.

Kabirlerinden dışarı savrulmuş,
ebedî uyuyacağını sanan
ve hak yemeyi hak bilenleri
dolasam dilime de, olmaz.

Bilmiyorum…

Bizi öldürmeyecek ne anlatabilirim,
bilmiyorum.