Anlatırsam ağlarım Şiiri - Murat Ülkü

​"Anlatırsam ağlarım" deyip sustuğum,
Yıllardır içime dertler kustuğum.
Kendi gölgeme bile küsüp pusduğum,
Yıkılmadım, hâlâ ayaktayım ya; yetmez mi?

Kirpik uçlarımda nemli bir sızı,
Tükendi tükenmez sandiğim kalemin sözü,
Hüznüm alnımdaki silinmez yazı,
Yıkılmadım, hâlâ ayaktayım ya; yetmez mi?

Ne güzel gülerdim ben bir zamanlar,
Hâlimi sadece yaşadigimi yaşayan anlar.
Mazide kalsa da o mutlu canlar,
Yıkılmadım, hâlâ ayaktayım ya; yetmez mi?

İnsan özler mi hiç eski hâlini?
Bükmüşler ruhumun ince belini.
Yine de kaderimden feleğin çekip elini,
Yıkılmadım, hâlâ ayaktayım ya; yetmez mi?

Gözümdeki yaşlar içime aksın,
Beni yıkanlar bana uzaktan baksın.
İsterse tüm dünya yoluma çıksın,
Yıkılmadım, hâlâ ayaktayım ya; yetmez mi?

Hayatımı mahveden o kirli eller,
Sevinmesin diye sustu bu diller.
Görsünler nasılmış yıkılmaz beller,
Görün beni, ölmedim; soluğum size dert olsun!

Kirpik uçlarımda kurşun gibi sızı,
Çaldınız ömrümü kalmadı hızı.
Bu isyan, kalbimin en son avazı,
Görün beni, ölmedim; soluğum size dert olsun!

Söz bitti, artık sükût vaktidir,
Bu sessizlik ruhun en son ahdidir.
Kendimi özlemek ömrün bahtıdır,
Yorgunum biraz ama; hâlâ ayaktayım.

Beni ancak dilsiz kuyular anlar,
Şimdi uzak kaldı bütün o anlar.
Mazide yorulmuş yorgun zamanlar,
Yorgunum biraz ama; hâlâ ayaktayım.

Sevinmesin zalim, eğilmem asla,
Hesabım mahşere, kalmasın fasla.
Garip Murat der ki; bin türlü yasla,
Yorgunum biraz ama; hâlâ ayaktayım.