Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Anlatın yavrularıma nasıl kahramanca yaşadığımı.
Mehtaplı gecelerde parlayan ojeli tırnaklarım,
'Aşkın fısıltılarıyla değil
Yada sahte gülücükleri yüklenen boyalı dudaklarım.
Hele hele plajlarda bikinimle hiç değil
Beni uğrunda güle oynaya ölüme gittiğim kavgam '
Çok güzeldi. bravo kalbinizin bu erdemli bu asil duygularına
ÖZLEM DENİZ ÖZAK
O bebelere ; sırttaki tutsaklık yükü miras kalınca da yarınlarda yazılacak 'anlatın beni' başlıklı şiirlerin altında onların imzası olacak ...
Onurlu ve dik duruşlu şiirinizi, kaleminizi kutluyorum sayın Ömer Yardımcı ....
Kadın yaşam basamaklarında....
Dağlarımda kadın haklarımı duymadığımı,
Sekiz martları güneşli bir bahar günü gibi yaşamadığımı anlatın.
Anlatın yavrularıma nasıl kahramanca yaşadığımı.
Mehtaplı gecelerde parlayan ojeli tırnaklarım,
Aşkın fısıltılarıyla değil
Yada sahte gülücükleri yüklenen boyalı dudaklarım.
Hele hele plajlarda bikinimle hiç değil
Beni uğrunda güle oynaya ölüme gittiğim kavgam
Beni ter kokan memelerimle anlatın.
Anlatın beni bebelerime
Öylesine anlatınki
Ahlakın,
Güzelliğin,
Direngenliğin
Vede can yoldaşım özgürlüğümün abidesi hatırlasın beni
Güzel bir çalışma ve akıcı bir şiir. Zevkle okudum. Yüreğinize ve kaleminize sağlık. Saygılar.
ŞAİRİN YÜREĞİYLE KALEMİ BİRLEŞİNCE ORTAYA DUYGU YÜKLÜ GÜZEL BİR ŞİİR ÇIKMIŞ.TEBRİKLER ŞAİR DOSTUMUZA.
bir kadın da ancak bu kadar güzel anlatabilirdi var olma ayakta kalma mücadelesini...hele ki dağlarında kadın hakkı diye bir şey duyulmayan bir ülkedeyse...tebrikler kaleminize...
Dağlarımda kadın haklarımı duymadığımı,
Sekiz martları güneşli bir bahar günü yaşamadığımı anlatın.
Anlatın yavrularıma nasıl kahramanca yaşadığımı.
Çileli vefakar kadınlarımız ne yazık ki çok özel günlerini bile yaşayamıyorlar Yüreğinize sağlık paylaşımınıza teşekkürler
Kutlarım yüreğine sağlık
Güzel olmuş.
Sevgi ve Saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta