Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Aşkın bir sır gibi saklımda
Rüzgarlara anlatamam
Fısıldar başkalarına
Yine de anlatamaz güzel yüzünü layıkıyla
Yüreği yok ki rüzgarın
Sesin değmez onun sesine
Yağmura da anlatamam seni sevdiğimi
Gamsızdır, sürükler götürür
Onun dünyası yalnızca çamur
Sana o kadar uzak bir dünya
Bulutları delen güneşi sevmez o
Renklerini yalnızca saklamak ister
Denize belki denize anlatabilirim
En durgun anında hırçınlaşabilir duygularımla
Ama susar anlatmaz kimseye
Derinliklerde saklar, en uzak köşelerde
Sessizce dinler, dinlerken hırçınlaşır
Binlerce hikayesi vardır da
Tek bir hece yansımaz onun sesine
Nereye gitsem bir dalgayla sürükler sırrını
Benimle güler, benimle ağlar
Sessizliğime benim kadar yanar.. harika bir anlatım kutlarım kaleminiz daim olsun yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta