Bir fotoğrafın var,
Zamanın dokunamadığı.
Bakışların sanki beni izler.
Fotoğrafında özlemin, gülüşün saklı.
Saçların, rüzgârla yarışır gibi.
Gecenin karanlığına,
Ses veren bir düş.
Bir ömrün en sessiz mucizesi.
Yüzündeki ifade,
ne tam bir ümit, ne tam bir sönüş.
Büyülü tebessümunde sanki,
Yüz yıllık yalnızlık.
Ben fotoğrafina bakarken,
Zaman durur, şehir susar.
Sadece kalbim konuşur.
Parmak uçlarımla dokunurken suretine,
Sıcaklığını hisseder,
Hayaller kurarım.
Seninle biten değil,
Seninle başlayan sevda üzerine.
Ah sevgili...
Yarım kalmış masallarda,
Sen hep son sayfasındasın.
Cesatim hiç yok,
O sayfayı çevirmeye.
Çünkü, bakışlarinda sonsuzluk var.
Gözlerinde yeniden doğuş.
Evrenin unuttuğu dua, sessiz ve derin.
Ben seni anlatırken,
Kalem elimden düşer bazen.
Sanırım,gözgöze gelmişiz.
Heyecanım zirveye çıkar.
Anlatacak çok şeyim var demiştim ya önceleri...
Tutkularımı anlatmaya yetmez aslında.
Kelimeler kifayetsiz.
Kayıt Tarihi : 2.1.2026 15:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!