Bir el indi benliğime, tuttu çıkardı varlığımın üstüne.
İnsana baktım, insanlara… İnsanlığa…
Kendime baktım yaşanmışlıkların ağırlığı gözlerimde.
Kayboldum her defasında ne geldiyse aklıma.
Ruhuma dokunan bilinç ötesi yalnızlığın sonsuz iradesi.
Anlatabilirliği anlamıyla sınırlı zaman mekan belirsizliği.
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Kaybedenlerden değil miyiz? Dünya denen kafeste olmaya alışarak.
Yaradan’ın aşkına sırt çevirip gereksizliğinde hayatın şanslar aramak.
Azalanlardan değil miyiz? Yalanlarında hayatın ceset ceset çoğalarak.
Biz ne vakit kıyametimizin yollarını döşer olduk geldiğimiz yeri unutarak.
Kutlarım Üstadım,
Değerli kaleminizden nice şiirlerinize,
Sağlıcakla şen ve esen kalınız,
En içten selam ve saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta