gemiler tükendi
yüreğinden geçen
nöbetçiler dikildi köprülere
insan yüzü görmedi
kırıldı zincirin halkaları
iyisini başkaları yedi armudun
baka baka kararmadı üzüm
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




tebrik ederim,samimi dizeler....
şiir bence başkaları tarafından anlaşıldığında şiir özelliğine kavuşuyor...... aksi halde bu yazılar insanın kendi kendisine ya da sadece sevgilisine mektup yazması gibi bir şey oluyor.....
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta