İnsanlar benim aşılmaz duvarlarım olduğuna inanıyor:
Çelikten olma bir kapı,
Üzerinde açılmamaya yüz tutmuş kilitler.
Koca bir yanılsama sadece.
Gören kaçıyor, garip bir bilmece.
Bakmayı bilselerdi, ne duvar nede kapı engeldi
Oysaki içeride bir ruhun varlığını göremeyecek kadar körleşmişti gözler
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta