Anlaşılmamak Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Beni anlaman için bu kadar uğraşmamalıydım,
anlaşılmak bir savaş olmamalıydı.
Sevdiğim bir kalbe
kendimi kanıtlar gibi konuşmamalıydım,
yorulmamalıydık…
üzülmemeliydik.

Ben cümlelerimi inceltirken
suskunluğun keskinleşti.
Ben derdimi anlatmaya çalıştıkça
sanki derdim büyüdü,
sanki ben küçüldüm.

Oysa sevgi,
iki insanın aynı yerde durup
birbirine “ben buradayım” demesiydi.
Ben “buradayım” dedim,
sesim yankılandı…
ama sana varmadı.

Beni anlaman için
kalbimi defalarca açmamalıydım.
Her açışta biraz daha üşüdüm,
her kapayışta biraz daha yalnızlaştım.

Bir yanlış anlaşılma değildi bu sadece,
bir yorgunluktu…
İnsanın en çok
sevdiklerinin yanında yorulması gibi.

Şimdi düşünüyorum da,
biz üzülmemeliydik.
Birbirimize zarar vermeden de
kırılabiliyormuş insan.
Söz söylemeden de
kalp kırılabiliyormuş.

Ben hâlâ kötü hatırlamak istemiyorum.
Çünkü bazı insanlar
kırsa da “kötü” değildir,
sadece kendi yarasını
başkasının üzerine düşürür.

Ama ben…
Ben bu kadar uğraşmamalıydım.
Anlaşılmak,
çok sevdiğin birinden dilenilecek şey değil.
Ve sevgi,
göz göre göre incinmek değil.

Bundan sonra
kendimi anlatırken yorulursam,
susacağım.
Çünkü ben,
anlatmaktan çok
anlaşılmayı hak ediyorum.

Ve biz…
belki de üzülmemeliydik.
Ama üzüldük.
Şimdi elimizde kalan tek şey:
kırmadan, dökmeden
içimizde usulca büyüttüğümüz
o sessiz vedalar.