Anlarsın hayatın tadının tuzunun olmadığını,
Alelacele vaktin, zamanın dolduğunu...
Büyüdükçe anlıyor insan yalnız kaldığını,
Dost dediğin kişilerin olması gereken zamanda yokluğunu...
Güneşin ısıtmadığını sarılacak kimsen kalmayıp üşüdüğünde anlarsın,
Kışın ortasında zaman zaman yanar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




"DOST İSTERESEN EĞER, ALLAH VE ONUN HAS DOSTLARI OLAN, MELEKLER, PEYGAMBERLER, MUTTAKİ, MÜSTAKİM, MUVAHHİD, MUHLİS, MUSLİH, MUHSİN, MUHTEREM VE MÜBAREK MÜ'MİNLER YETER." kelam-ı kibar-
Ama ne yazık ki, günümüzde gerçek dost olarak sadece Allah ve melekler kalmış Furkan bey. İnsani dostlar ise binde birden daha az kaldığı için, onlara rast gelmek Allah'ın takdirine kalmıştır.
Hayırlı dostlar ve dostluklar dilerim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta