Her şey öylesine anlamsızlaşıyor ki bazen,
Kelimeler bile tutunamıyor zihnime.
Sanki hayat, içi boş bir kabuk gibi
Sessizce akıp gidiyor yanımdan.
Ne geçmiş teselli ediyor,
Ne yarın bir şey vaat ediyor.
İçimde adı konmamış bir eksiklik,
Derin ve karanlık bir boşluk var.
Kalabalıklar konuşuyor durmadan,
Ama hiçbir ses bana değmiyor.
Sanki zaman omuzlarımdan akıp gidiyor,
Ruhum kıyısız bir sessizliğe çekiliyor.
Ve ben, varlığımın içinde bile
Kendime yabancı bir gölge gibi duruyorum.
Kayıt Tarihi : 27.2.2026 09:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!