Bazen hayattan çok şey isteriz bizde olmasını istemediğimiz her hangi bir şeyi çekip almasını. Bu belki bir duygu bütünü ya da yaşamanın doruğuna erişmemizi sağlamış bir kaç anı, zamanla bir bulut kaplar ruhumuzu teker teker kaybolur.
zaman zaman bizi biz yapan şeyin eksikliğini hissetmeye başlarız.
Hayat onsuz boş, renksiz gelir.
Renksiz dediğime de bakmayın yani bazen renksiz olan bir şey daha fazla insan yapabilir bizi hayatı anlamamızı sağlayabilir.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta