Beni bekliyor yârim dünyadan en ötede
Kara toprakları köprü kılmış kendine
Fakat çok geç kavradım onun yerini
Yıllarca aramıştım onu cihân-ı denâette
Sebebi kimsece malûm olmayan bir döngünün içinde
Sürüklenip duruyordu şu ceset, kendini diri sanıyordu
Yok olmuş bir ünsiyet, yok olmuş bir ins;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta