Son Yağmurun Daveti Şiiri - Orhan Alay

Umutsuzluk, çaresizlik var deli yürekte;
Olmayan şeylerin acısı yakıyor insanı.
Adalet isteyenler bile vurmuşken kelepçe,
Hiç hak etmediğimiz halde çektik hicranı.

Başladığımızda hayat yapmışsa hile,
Yorgun düşer insan, rüzgâr gibi savrulur.
İstemesen de bir yerde basarsın zile;
Belki de üstümüze yağan bu son yağmurdur.

Şimdi öfkelenip avazım çıktığı kadar bağırsam;
Bilirim vakti yoktur insanın, insanı anlamaya.
Çıksam karlı dağlara, onlara "yâr" diye sarılsam...
Utanmalı insan; herkes davetlimdir ağlamaya!