Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Mayıs ayı geldi yine,
Gözyaşlarım boncuk boncuk.
Kim götürür beni düne
Hem anneyim, hem de çocuk.
Az sözle ancak bu kadar şey anlatılır..'hem anneyim hem çocuk' vuruldum bu söze...ancak büyük kalemler bulur böyle çarpıcı sözleri..kalemi büyük,yüreği yüce dost, tebriklerimle anneciğine rahmet, anneler gününe bereket diliyorum...sevgilerimle.
a l k ı ş l a r
Ay dolanır geçer Nisan,
Neden büyümez ki insan?
Mayısta halin ne dersen,
Hem anneyim, hem de çocuk.
Tebrik ediyorum, anneye yazılan her şiir benim gözümde kutsaldır. Ne yazık ki hep belirli günlere hapsedilen bir sevgi gösterisi oluyor. Hayatımızda daha önemli ne olabilir ki her gün anılmayı hak eden?
Yüreğiniz ve kaleminiz hiç susmasın.
Selamlar.
Buy konuda söylenecek söz çok da şiire ve üstadeye saygısızlık olur.. Çok söze ne hacet mükemmel bir şiir okuduk üstadem eline yüreğine sağlık esen kalın selam ve saygılaRIMLA
Her ana çocuğu karşısında çocuk oluyor,yürekteki sevgi bitmez.Duyarlı yüreğin kalemin var olsun tam puan asıldı panunuza tebrikler.
Sevgili Zübeyde Hanım:
Öncelikle nezdinizde tüm annelerin anneler gününü kutlar, bu güzel çalışman için gönülden kutlarım.
Saygılarımla.
Ne mutlu size anne olmuşsunuz. Takdiri ilahi herkes çocuk llabilir ama herkes anne olamaz. Tüm anneleri tebrik eder ellerinden öperim. Rabbim sizleri dünyada mutlu ettiği gibi ahirete mutlu ve bahtiyar eylesin. Anneler günü için güzel şiir okudum sayenizde tebrik ederim. Selam ve dua ile
Yüreginize saglik hocam cok anlamli bir siir okudum...Ayrica sizin araciliginizla memleketim Kirsehire kucak dolusu selamlarimi gönderiyorum...
Yaşlanmadın ki hiç ben de,
Ben de büymedim sen de,
Vallahi ne dersen de,
Hem anneyim, hem de çocuk.
Gerçekten de nefis bir anlatım, hem de hecenin incelikleriyle bezenmiş olarak. Gerçekten de ben bugün eklediğim şiirimde anneme hala onun çocuğu gibi kalamyı yazmıştım.
Büyümek ne kötüymüş, ve çocukluğumuz o kadar karanlık ve yokluk dönemine denk gelmiş ki, şimdi baktığımda çocuklara kızamıyorum bile. Herşey ellerinin altında ve iyice maddeleşiyor yürekleri.
Bu sevgiyi sizin gibi ömür boyu yüreğinde taşıyacak olanlara selam olsun efendim.
Saygıyla.
tebrikler yüreğinize...
saygılarım tüm annelere....
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta