Anlamadığımız Bir Çok Şey Var

Anlamadığımız birçok şey var...
Ama gözle göremediğimiz insanların yüreğinde sevgi var.
Kalbimizde izleri kalan,
Bir gülümsemeye bile sığmayan insanlar...

Şarkı söylüyorlar uzaktan,
Sanki duyduğumuzda hatırlayacak gibiyiz bir şeyi —
Ama unuttuğumuz neydi, bilmiyoruz.

Kendimizi beklemeyen insanlar var...
Biz onlara koşarken
Onlar çoktan başka istasyonlarda durmuş,
Yola devam etmiş gibi...

Ve hep uzaktalar.
Bir adım ötede sandığımız,
Ama içimize sığdıramadığımız kadar uzak...

Bu, çok acı verici.
Sabırlı ol, diyorlar…
Yaralara da sabır gerekirmiş.
Ama bazı yaralar,
İçten içe kanar;
Sustukça daha çok acıtır.

Bazen gece,
Sessizce soruyor:
Üşüdün mü…?
Neden...?
Bu acı hangi derde deva?
Bu yolda, kaç kırılgan hece daha taşırız?

Ve ne zamana kadar…?
Kaç gece daha geçer üzerimizden,
Hiçbir şey değişmeden...
Sadece susarak...
Şiirlere yazarak...
Sadece bekleyerek...
Sadece umut ederek...
Kader mahkumu misaliyim,
Özleme, yalnızlığa sarılarak
Kaç gece daha geçer böyle?
Ve biz,
Hep bir şeyleri yarım bırakanların ardından
Kendimizi tamamlamaya çalışıyoruz.