Ruhum kendince tarafsız, bembeyaz kanadı zincirli melek
Nedir ki bu çelişki içimizi eriten zehir zembelek
Zamana gülmesini öğretenler kuytuda gizlice ağlıyorlar
Hiçbir şekilde dayanmaz bu değişime açılan yürek
Bu ne tuhaf bir gün, dünyaya bomboş gözlerle bakmak
Ruhundaki anlamsız bıçak yaralarını sarıp sarmalamak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
