Anladım Şiiri - Hamdi Bağcı

Gülüyorsun…
Sanki İsrafil usulca nefes alıyor,
dünya bir anlığına yerinden oynuyor.
Ben, sarp dağların kıyısında
sadece sana bakıyorum.

Sonbahar düşüyor sonra,
zaman yaprak yaprak eksiliyor.
Tutamadığımız elleri var onun,
okuyamadığım dizeler kadar uzak.

Rüzgârın bir yaprağı indirirken gösterdiği şefkati
ancak savrulurken öğrendim;
melankoliyle yan yana,
tutkunlukla omuz omuza…

Kıyametler koparken içimizde,
hazan ağır ağır işlerken tenimize,
kuşların özgür sevdaları
bir tılsım değil,
hafif bir hüzünmüş meğer.

Kırmızı, sarı, kahverengi…
Sevdanın en özgür hâli
kaybolurken anladım:
Doyamadığımız aşkların
mayhoş izini arıyormuşuz hep.

Neydi tutkusu hezeyanımızın?
Neydi sırrı suskunluğumuzun?
Günler kopup gelirken
çocukluğumuzdan, gençliğimizden,
her şeyimizden
toprağın kahverengi kokusu
bir şey fısıldıyordu aslında.

Çağıldayan akarsular,
donup çözülen yapraklar,
kurbağa sesleri…
Hepsi bir asaletti,
kendimizi kaybettiğimiz yerde
yeniden hatırladım.

Eski zamanlardan kalmış bir koku şimdi her şey.
Panoramik bir hüzün dolaşıyor içimde.
Kim bilir keşfini giden zamanın?
Biz, sonbaharın arasında
en eski güzellikleri
kaybettiğimizde anladım.