Unutamıyorum bir türlü o mavi gözleri
Yazarken umut dolu kalemin mürekkebi
Bilmiyor halbu ki başkası tutuyor o elleri
Neyse söylemeyim yıkılmasın hayalleri
Benim kırılan hayallerin olmadı tamiri
Tutunamadım bu dünya da oğuz atay misali
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta