Peronlar kapanmış,
Son vagon dahi dolmuştu.
Postane memuru iki ekmeği kolunun altına sıkıştırıp, evin yolunu tutmuştu bile.
Mülayim amca kepenkleri indirmiş,
Asma kilidini çoktan vurmuştu.
Telgrafın telleri çoktan kopmuştu.
Yoksa be kadın...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta