Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ankaraya ilk gidişlerimin tadı yok artık. Her gittiğimde onun gözlerinde yaşardım ankarayı. Onun gözlerini giyerdi ve cennetti ankara. Şimdilerde ise çırılçıplak bir cehennem ankara
tebrikler güzel şiire...ezbersiz günlere
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta