Somurtkan insanların şehri Ankara
Bir kahkaha duymadan geçiyorum
Uzun caddeleri boydan boya
Kış akşamlarında sokaklar
Saat sekizde yenik düşüyor uykuya
Sibirya’ya sürgün treni gibi
Eve dönüş vakti metrolar
/ey aşk
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...
Devamını Oku
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta