O kadar yabancıyım ki bu şehre
Soğuk havası insanların içine işlemiş sanki
Sahte yüzler, yalan sözlerin ardında kalmış düşünceler
Kırk yılın şehri değil sanki
Kalabalık içinde hep bir yalnızlık besler yürekler
Şimdi var olmalıyım bu şehre veda ederken
Prangaya vurulmuş ayaklarımın üzerinde durmalıyım
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta