Anka Misali Şiiri - Gökçe Zafer Özaki Ûf ...

Çölde Çalan Ney, Külden Doğan Aşk
Bir çöl vardı içimde,
ne yol izi belliydi ne de menzil,
kumlar suskundu,
gökyüzü sabırla bakıyordu bana.
O çölde bir ney çaldı,
kamıştan kopmuş bir feryat,
ayrılığın sesiydi bu,
ama her inilti Hakk’a doğruydu.
Bir gül açtı tam ortasında çölün,
dikeni kader,
kokusu aşk,
rengi vuslat değildi belki
ama hakikatti.
Ben sevdim,
Mecnun gibi çölü yurt bildim,
Fuzûlî gibi ateşi nimet saydım,
çünkü bildim:
aşk yanmadan öğretilmez.
Derken yandım…
adı aşk olan bir ateşte,
her şeyim kül oldu sandılar,
oysa ben Anka’nın talebesiydim.
Külümden bir kanat yaptım,
diğerini sabırdan,
ve sustuğum her yerde
ney benim yerime konuştu.
Zafer sandıkları şey
kavuşmak değildi,
zafer:
çölde susuz kalıp
Hakk’a secde edebilmekti.
Şimdi çöl hâlâ çöl,
ney hâlâ inler,
gül hâlâ açar,
ve Anka hâlâ ateşi bekler.
Çünkü aşk,
bir kişiye varmak değil,
ateşten geçip
Hakk’ta kendini bulmaktır.