Anımsamalar Şiiri - İsmail Akyüz

anımsamalar

yalnızlığım iki yüzlü örtü
üstünü örttüğüm yaşam
saklandığım her şey
bir yanı aradığım doğrular
bir yanı kandığım yalanlar
sarıp sarmaladığım yüreğim
biriken hüzün ağlaşan kuş sesleri
kendine parlayan solgun ay
daracık sokaklar ıssız karanlıklar
eskimiş arnavut kaldırımları
sokak taşlarında ayak izlerim
gecenin arkasına saklanan keder
balkonu menekşeli karanfilli bir ev
tanıdık bir pencere süzülen karanlık ışık
sebepsiz yağan yağmur
hepsi geçen bir ömürden anımsamalar

ne garip
sanki daha önceleri de yaşamışım
sanki ölüp ölüp
bu ömrün içine yeniden doğmuşum
sanki unutup unutup anımsıyorum
sanki her şey değişiyor da
bir ben değişmiyorum
ne garip
hep ben olmuşum
hep sen olmuşsun
mümkünsüz bir sevda da
beni yağlı iplere koymuşsun
sonsuz bir uykuda
uyumuşum
uyanıp uyanıp
uyumuşum