Sessiz sedasız bir uğultu gibi sesi çınlıyor kulaklarımda.
Adını ağzıma almadan geçsem
Kafamın içinde yanıp sönen bir lamba oluyor adeta.
Ellerim titriyor onu yazarken.
Birgün arar diyecek oluyorum
Bir yanım kanmama izin vermiyor.
Uçsuz bucaksız denizler gibi içimdeki özlem.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta