Elimde yeşeren bulut kümeleriydi.
Bilirdim, sonsuzluğun ufkuna saplanan halat misali.
Lanetiydi adımın gölgesinde gizlenen güzelliğimin.
Zehiriydi gözlerimden akan kırmızılığın.
Ellerinin arasından kayan odunların alevi
harlıyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta