Anne...
Ne acı söz.
Anne,
Umutsuz bekleyiş ve çile.
Anne ve umur.
Haysiyet ve onur...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bir an önce şiir yazmayı bırak değerli kardeşim. Olmamış.
Teşekkür ederim. O sizin başarınız...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta