Anam Babam Şiiri - Abdurrahman Günay

Bir zamanlar soluk alıp verirken şurada
Gittiler
İkindi gölgesi gibi silindi izleri
Ne dünya alt üst oldu
Ne çığlık attı eşya
Üç günlük yas belki
Sararttı benizleri

Anne gözleriyle kumru
Kondu demin balkona
Bir yaşlı adam, bastonlu
Birden döndü babama
Günde kaç kez anılar sokulur hatırıma
Alıştım zamanla belli
Seyreldi dönüşleri

Dil tutuk, gönül tutuk
Ömrüm saatlere tutuk
Arada gece yalnızlığıma
Doluyor zalim boşluk
İşte annemin dokunduğu sehpa
İşte babamın oturduğu koltuk
Yel gibi bir anlık, gelip gidişleri

Giysiler kirleniyor
Kaynıyor tencere yine
Ayartan aydınlığını
Dökerken dünya güne
Unutmaya meyyal gönül
Niye dalsın derine
Çıktı çoktan hatırdan sesleri, gülüşleri