Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
tüm kalbimle kutluyorum hasan bey .
kalemin daim olsun
Gözlerimden yaş gelerek okuduğum ender şiirlerden biriydi...Yüreğinize sağlık...Allah sizi cennette kavuştursun...Tampuan+antoloji...Sevgi ile kalın...
Hani, bir gel desen, yel olacağım,
Coşacak, taşacak, sel olacağım,
Kabriyin üslünde gül olacağım,
Zalim felek imkan vermiyor gayri
Ah bir gel dese de kavuşsak. Ne çare. Allah hepsine rahmet eylesin.Yattıkları yer Cennet olsun inşallah. Sizinde yüreğinize kaleminize sağlık. Tam puan
Sevgili dostum annenize,anneme ve rahmeti rahmana kavuşmuş tüm annelere Allah'tan rahmetler,hayatta olan annelere hayırlı ömürler diliyorum.Sağolasınız.
Tebrikler üstad.Tam puan diyor selamlarımı yolluyorum...
Hocam bu uzun ve anlamlı şiiriniz için tebrik ederim...Şiiriniz hakkında yorum yapmak had aşmak olur kendi adıma...Hayatta olan tüm anneler uzun ömürler ve esenlikler, hayatta olmayanlar için de Allah tan rahmet diliyorum...
Canım anam, beni kollarına al,
Sırtımda taşırım, tek benimle ol
Hiç olmazsa, bu gece rüyama gel,
Çok dur, gözüm rüya görmüyor gayrı.
Seni düşününce, bir hoş oluyom,
Tepeden tırnağa senle doluyom,
Daha sonra çiçek gibi soluyom,
Aklım ötesine ermiyor gayri.
Ben bu gece senin için ağladım,
Özleminle yüreğimi dağladım,
Sözlerimi hasretinle bağladım,
Beynim artık hayal kurmuyor gayri.
Yüreğinize kaleminize sağlık üstad
Ebede intikal eden bütün analara Allah rahnet ve mekanları cennet etsin
Beni deriinden etkileyen harika şiiri tam puanla kutluyorum
Kaleminiz daim olsun saygılar...Özcan Akkuş
Yine efkar bastı gönlümü ana!
Gamım-kasavetim durmuyor gayri.
Söyleyecek daha sözüm var amma,
Dilim damağıma vurmuyor gayri.
BENİ DUYSA ÇOK ŞEY ANLATACAĞIM AMA DUYMUYACAĞI BİR YERDE ANALAR KUTSALDIR EMEĞİNİZ VAR OLSUN TEBRİKLER HASAN BEY
Annelerimiz için ne yazzsak,ne söylesek azdır.Seven kalbiniz onun ruhunu bu çok güzel şiirle şadetmiştir ben öyle inanıyorum.Yüreğinize sağlık.Annenize Allahtan rahmet diliyorum.Tebrikler ve de saygılar....................Halil Şakir Taşçıoğlu
Sn. Korkut.
Annenize rahmet olsun. Anmaların en güzeli bu işte. Gönül denizimden 10
KORKUT’a bir öl de, hemen öleyim,
Ayağının altındaki köleyim.
Sana gelen yol mu var ki; geleyim?
İzlerim, izini sürmüyor gayri.
Gönül bahçemden gönül bahçenize 1001 renk çiçek yolluyorum. Kabul buyurunuz lütfen.
Sevgiler...
Âlimoğlu
Bu şiir ile ilgili 162 tane yorum bulunmakta