Anlamsızlıklar arasında dolaşmaktan yorulmuş bedenin.
Aslında yoksun ve olmadın da henüz,
Belki bir yağmur damlasında yüzüyor benliğin
Belki de bir serçe kanadında uçuyor yüreğin.
Kaybetmişsin zamanı ve zamanın anlamını,
Duyguya meftun kalbin.
Karmaşık insanlar ve şehirlerde kabuk bağladıkça sevgin,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



